سکوت

۱نفسِ بی‌صدا

پس از هر آفرینش، صدایی می‌خوابد.

نه خاموشی، بلکه حضوری‌ست بی‌کلام

۲بشو

جهان، پس از گفتنِ “بشو”،

اکنون تنها می‌شنود.

۳خدا نفس می‌کشد

در سکوت، خدا نفس می‌کشد.

و انسان، برای نخستین بار، نه می‌پرسد و نه می‌گوید —

تنها می‌داند.

۴پرده

رومی گفت:

«سخن، پرده است میان دو سکوت.»

۵واژه‌ی پیش از واژه

سکوت، واژه‌ی پیش از واژه است.

همان خلأیی‌ست که هر معنا از آن می‌زاید.

و شاید، راز جهان در همین باشد:

که میان نور و تاریکی، صدایی نیست —

فقط آگاهیِ بی‌واسطه.

۶میدان صفر

فیزیک امروز می‌گوید:

در اعماق کوانتوم، پیش از ارتعاش، سکونی مطلق است —

حالتِ میدانِ صفر.

و شاید همان باشد که عرفان آن را “آرامشِ پیش از خلقت” می‌نامد.

جایی که نور، هنوز تصمیم نگرفته بدرخشد.

۷حضور

در سکوت، ما به زبان خدا نزدیک‌تر می‌شویم.

چون او نیز در سکوت می‌آفریند.

نه با صدا، بلکه با حضور.

و هر اندیشه‌ای که از سکوت برخیزد،

از آگاهی خالص آمده است.

۸میان دو نفس

پس بگذار کلماتت آرام شوند،

تا صدای حقیقت شنیده شود.

زیرا گاه، پاسخِ هستی

در همان سکوتی‌ست که میان دو نفس توست.